Στο Χωριό!

4 3

 

Τα μεσημέρια μας έβαζαν για ύπνο αναγκαστικά, «για να ξεκουραστούμε».

Όλα τα παιδικά μου καλοκαίρια ούτε ένα μεσημέρι δεν έκλεισα τα μάτια μου, ούτε μια στιγμή.

Θα καθίσετε φρόνιμοι, θέλουμε να κοιμηθούμε.

Στην αρχή κατάκλιση σε ύπτια θέση, δυο δίδυμα κρεβάτια το ένα δίπλα στο άλλο, σεντόνια δροσερά, τα χέρια μας κολλημένα δίπλα στον κορμό μπας και έρθει ο ύπνος.

Αλλά πότε έμπαινε μια ηλιαχτίδα μέσα από τα παντζούρια λιμπρέτο, πότε ο αδελφός μου έβλεπε μια αράχνη να πλέκει τον ιστό της πάνω από το κεφάλι του, πότε ακούγαμε το ποντίκι στα κεραμίδια (γιατί ξέραμε ότι υπήρχε ποντίκι στα κεραμίδια), πότε ούτε κι εγώ ξέρω τι.

Ατελείωτες εκείνες οι ώρες. Ησυχία!

Τον πατέρα μας τον τρέμαμε κι αυτός κοιμόταν οπωσδήποτε το μεσημέρι.

Εμείς όμως θέλαμε να γυρνάμε έξω και τα μεσημέρια να καθόμαστε κάτω από τους κλώνους της αρχαίας ελιάς μαζί με τα μεγαλύτερα παιδιά του χωριού, εμείς τι είμαστε αλήθεια, μαμόθρεφτα;

Περιμέναμε το σύνθημα, φορούσαμε τα σορτσάκια μας και τρέχαμε έξω να αναπληρώσουμε το χαμένο χρόνο από το φως.

Είχαμε τόσα πράματα να κάνουμε άλλωστε.

Ένα ολόκληρο καλοκαίρι παρακαλούσαμε το σιορ Σπύρο να μας πάρει μαζί του στο χτήμα, κάπου μακριά, κάπου πολύ μαγικά.

Εάν ξυπνήσετε ευχαρίστως να σας πάρω, απαντούσε αυτός.

Κάθε πρωί όταν σηκωνόμαστε ο ήλιος ήταν ψηλά κι ο σιορ Σπύρος είχε ήδη γυρίσει.

Για τα χτήματα το καλοκαίρι, πρέπει να σηκωθείς με τη δροσιά μας έλεγε και μας φίλευε σύκα από κείνο το πολύ μακρινό, μαγικό χτήμα που δεν καταφέραμε ποτέ να επισκεφτούμε.

Όταν μεγάλωσα και ξαναπήγα στο χωριό δεν μπορούσα να καταλάβω πως μας χωρούσε όλους εκείνο το μικρό σπίτι, πόσο κοντά στο χωριό ήταν στ’ αλήθεια το χτήμα του σιορ Πίπη και πως εκείνα τα υπέροχα χρόνια ούτε η ζέστη μας πείραζε ούτε το ένα και μοναδικό σορτσάκι με το οποίο βγάζαμε όλο το καλοκαίρι.

 

 

Τατούμ Ο' Νηλ

Σχόλια

Similar Articles