Σου λένε όταν θα γίνεις μάνα θα καταλάβεις…και νευριάζεις…Λες όλες αυτές οι παροιμίες και τα γνωμικά…ώχου πάλι υπερβολές…

Και έρχεται η ώρα που γίνεσαι…γίνεσαι μάνα…και εκεί καταλαβαίνεις…Και όλες αυτές οι παροιμίες και οι «υπερβολές» έρχονται και σκάνε μέσα στα μούτρα σου σαν ξεγυρισμένα χαστούκια -π.χ. «εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα΄ρθεις», «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα κ.λ.π., κ.λ.π.»-.

Χρόνια πολλά λοιπόν,

Σε σένα μαμά που σου είπαν ότι δεν «γέννησες» γιατί «στο βγάλανε» -βλέπε καισαρική άκουσον άκουσον- και δεν γέννησες φυσιολογικά…βγάλτε τα τευτέρια να μετρήσουμε…όσο πιο πολύ πονάς τόσο καλύτερη μάνα…επίσης, τι πονάει πιο πολύ…δείκτης μητρότητας…

Σε σένα μαμά που ξενυχτάς γιατί το μικρό σου ξυπνάει κάθε δέκα λεπτά να θηλάσει και έχεις χάσει τα αβγά, τα πασχάλια, τα βυζιά σου -συγνώμη κιόλας-…και σε σένα μαμά που πρέπει να σηκωθείς να ετοιμάσεις το μπιμπερό μέσα στα σκοτάδια και σκουντουφλάς από τοίχο σε τοίχο και δε ξέρεις τι ώρα είναι, τι μέρα και τι χρονιά, πόσο νερό έβαλα και πόση σκόνη θεέ…

Σε σένα μαμά – υπερβολική – που ψάχνεις βρώμη και κινόα στα βιολογικά για να μαγειρέψεις στο μωρό και σε σένα που δίνεις και μπισκοτόκρεμα γιατί δεν τρώει το μικρό και σε έχει φάει η αγωνία γιατί δε τρώει τί – πο – τα…

Σε σένα μαμά που δεν βγάλατε ακόμη την πάνα τρισήμιση χρονών;;;Ανεπαρκής…τρέξε να βρεις λαγούμι να κρυφτείς…Όνειδος…

Σε σένα που τρέμεις που ανέβασε το μικρό σου πρώτη φορά πυρετό ή έχει μύξες…και κλαις με το κλάμα του στο πρώτο εμβόλιο – ή και σε κάθε εμβόλιο-…και γίνεσαι γραφική…

Αλλά και σε σένα, σε σένα που δε ξέρω ποιός θεός και ποιά μοίρα σου κλήρωσε να έχεις το παιδί σου στο νοσοκομείο και το βλέμμα σου ψάχνει στο βλέμμα των γιατρών να βρει την ελπίδα…αλλά πρέπει να σταθείς εκεί, γερή, γενναία, δυνατή, ακέραια…

Σε σένα μαμά που είσαι άρρωστη, άρρωστη…και δε σε νοιάζει για σένα…αλλά αν θα δεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν…

Σε σένα μαμά που σέρνεις το παιδί σου μέσα στις λάσπες, στη βροχή, στα κύμματα, στο κακό για να το σώσεις από το άλλο κακό και από τον πόλεμο και από το θάνατο -αν τα καταφέρεις-…

Σε σένα μαμά, που πρέπει να πας για δουλειά και να αφήσεις το μικρό μωρό σου στον βρεφικό, παδικό…και να φύγεις σε λειτουργία αυτόματου πιλότου, γιατί αφήνεις την καρδιά σου στον σταθμό…για να μην πω και το μυαλό…και μετά να το πάρεις, να πας σπίτι, να μαγειρέψεις, να πατήσεις παιχνίδια στο πάτωμα και μετά να παίξεις, να κυλιστείς, να μαζέψεις το χαμό…και ας είσαι χώμα…

Σε σένα μαμά που δεν δουλεύεις…και υποτίθεται οτί δεν κάνεις και τίποτα όλη μέρα…κλεισμένη στα ντουβάρια όλη μέρα…ναι, ναι…μαγικά γίνονται όλα μωρέ, μαγικά είναι τα παιδιά ντυμμένα, μαγικά πλυμμένα, μαγικά μπαίνουν, βγαίνουν, απλώνονται και σιδερώνονται τα πλυντήρια, μαγικά, ναι μαγικά και το φαγητό…επίσης, όλα αυτά είναι πολύ εύκολα να γίνονται όταν κυνηγάς ένα δίχρονο, τρίχρονο να μην βρίσκει το κούτελο του σε κάθε γωνία και να το πιάνεις σαν άλλος σούπερμαν στον αέρα…είπαμε, μαγικά!

Και σε σένα μαμά, που δουλεύεις δε δουλεύεις πρέπει να ξανα-επιστρέψεις στο σχολείο…και να διαβάσεις…να βοηθήσεις να διαβάσει…

Σε σένα μαμά που κλαις σε κάθε σχολική παράσταση, μπαλέτο, ρεσιτάλ πιάνου…και ας μην συμμετέχει το δικό σου παιδί…

Σε σένα μαμά που αν είσαι κουρασμένη, σκασμένη, θα πατήσεις και φωνή και θα σκούξεις…και μετά θα κλαις μόνη μέσα στο μπάνιο γιατί ξέσπασες στο παιδί…

Σε σένα μαμά, που πρέπει να μαλώσεις, να νουθετήσεις και να γίνεις και «κακιά»…

Σε σένα μαμά που κλαις κρυφά για τα κιλά σου…που έχεις να ψωνίσεις κάτι μήνες κάτι για σένα…που όταν θα πας να ψωνίσεις, έχεις τύψεις…

Αλλά και σένα μαμά που θες να πας και μια βόλτα, έναν καφέ, ένα γυμναστήριο ρε αδερφέ, αλλά ανεπίτρεπτο έ; Γιατί δεν είσαι άνθρωπος, είσαι κάτι άλλο…μαμά…

Σε σένα μαμά που θα κάνεις ότι είδους δουλειά βρεις και βολεύει το ωράριο της για να ταϊσεις το παιδί σου…και ανέχεσαι, ανέχεσαι…γιατί ξέρεις ότι εσύ εκπληρώνεις το στόχο σου, ζεις τα παιδιά σου…και όταν σχολάς φεύγεις με το κεφάλι ψηλά και γελάς…

Και σε σένα μαμά που απελπίζεσαι…γιατί δεν έχεις δουλειά και δεν μπορείς να βρεις και δεν έχεις τη δικιά σου μαμά να σε βοηθήσει…γιατι είσαι απελπισμένη και είσαι σε ένα σπίτι, ένα γάμο, μια κατάσταση που είναι άρρωστη και που δεν την θέλεις αλλά πρέπει να την υποστείς…μέχρι να καταφέρεις και εσύ μαμά να σηκώσεις το κεφάλι…

Σε σένα μαμά που έχεις ένα σημάδι στο πρόσωπο και πρέπει να το κρύψεις από τα παιδιά σου και από όλους…και σε σένα μαμά που πρέπει να υποστείς να δεις την κόρη σου με αυτό το σημάδι…

Σε σένα μαμά που τρυπήθηκες χίλιες φορές και πήρες του κόσμου τα φάρμακα για να γίνεις μαμά…

Σε σένα μαμά, που δεν γέννησες…αλλά γέννησες από την καρδιά γιατί υιοθέτησες…

Σε σένα μαμά που το παιδί σου είναι διαφορετικό από τα άλλα αλλά εσύ κάνεις αυτό που κάνει η μαμά…αγαπάς και στηρίζεις…

Και τέλος, χρόνια πολλά σε σένα μαμά…που όλα τα παραπάνω τα κάνεις μόνη σου…γιατί είσαι μόνη μαμά, μαμά και μπαμπάς, είτε από επιλογή, είτε γιατί χήρεψες, είτε γιατί ζωντοχήρεψες – δε σου φταίει κανείς, έκανες μία λάθος επιλογή λούσου τα τώρα, θα το ακούσεις και αυτό αν δεν το έχεις ήδη ακούσει -.

 

Όλοι, μα όλοι σε αυτή τη ρημάδα τη ζωή έχουν κάτι να πουν...Και ο κόσμος αντί να καλυτερεύει, παίρνει την κάτω βόλτα. Άλλωστε, ας επιστρέψω στις «υπερβολές», «η μάνα τα τραβάει όλα»! Αλλά ένα πράμα δεν αλλάζει και ένα μένει...η αγάπη...και η «μαμά» σημαίνει «αγάπη». Ειδάλλως, σίγουρα κάτι πάει λάθος...

Χρόνια πολλά σε όλες, ΟΛΕΣ τις μανούλες του κόσμου και συνεχίστε να κάνετε αυτό που ξέρετε καλά : ΑΓΑΠΑΤΕ!!!

Συνεργάτες
Επιμέλεια Κειμένου: Άντα Κυριαζή
Φωτογραφικό Υλικό: Unsplash, Pexels
Share this Post

Newsletter

Λάβετε πρώτοι τις πιο πρόσφατες ενημερώσεις του mykerkyra.

Subscribe